เล่าเคส การดูแลเคส อารมณ์ค้าง ลงยาก ให้สงบ

สวัสดีค่ะ หัวข้อที่จะโพสต์นี้ ท้าทาย เนื้อหาค่อนข้างเยอะ

แต่จะเป็นประโยชน์สำหรับพ่อแม่ที่ลูกมีอาการแบบนี้ค่ะ

------------------------

EP1

เคสนี้การส่งเสริมพัฒนาการ วันที่มาได้เน้นการปรับพฤติกรรมและแก้ไข เพื่อให้เด็กควบคุมอารมณ์ได้ เข้าใจต่อสถานการณ์ที่คับข้องใจ และเพื่อให้เด็กสามารถรับมือกับสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นเมื่อต้องกลับเข้าไปโรงเรียนและทำกิจกรรมร่วมกับครูแต่ละวันซ้ำอีกครั้ง

ปัจจุบัน น้องเริ่มรู้เรื่องมากขึ้น เข้าใจภาษามากขึ้น และเริ่มปฏิเสธเป็น และสิ่งที่ตามมาคือ… เด็กจะเริ่มมีการพูดบอกว่า

“ไม่เอา”

“ไม่ทำ”

“กลับบ้าน”

“หาป้า” อย่างชัดเจน แต่ไม่ได้แปลว่าเด็กแย่ลง การที่เด็กแสดงออกแบบนี้เป็นช่วงสำคัญมากของพัฒนาการ แปลว่าเด็กเริ่ม เข้าใจสถานการณ์ เข้าใจสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ และเริ่มใช้พฤติกรรมเพื่อเอาตัวรอด

น้องเริ่มทดลองเรียน ไปโรงเรียนจริง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะสามารถเข้าไปเรียนได้ทันที หรือปรับตัวได้ทันที เพราะอย่างที่เคยพูด ว่า กติกาโรงเรียนนั้นมีหลายคำสั่งและการปรับตัวก็ไม่ได้รวดเร็วทันที

หลังจากทดลองเรียนมา อาจจะมีพฤติกรรมต่างๆ ที่เปลี่ยนไป ความเข้าใจใหม่ๆที่เปลี่ยน การเรียนรู้การเข้าใจคำสั่งจากโลกภายนอกที่มากขึ้น ดังนั้นเมื่อกลับมาเจอกันเราจะเช็คพฤติกรรมอีกครั้ง ว่าประเด็นไหนที่ต้องแก้ไขหรือพัฒนาต่อยอดให้ดีขึ้น

-----------

วันนี้พฤติกรรมที่แสดงออกเห็นชัดมากว่า น้องงอแงมาจากข้างนอกขณะเดินมา เพราะอาจต้องการอะไรแล้วยังสื่อสารได้ไม่ดี บอกความต้องการได้ไม่ชัดเจน พยายามพูดแต่นึกคำไม่ออกขณะนั้น หรืออารมณ์หงุดหงิดที่มากกว่า พอมีอารมณ์หงุดหงิดไปแล้วทำให้หยุดตัวเองไม่ได้ควบคุมไม่ได้ จึงร้องงอแงแทน

-----------

เรามองว่า ถ้าเด็กยังควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้

ทุกครั้งที่ขัดใจ เด็กจะเลือกใช้

-ร้องไห้

-โวยวาย

-ต่อต้าน หลีกหนีออกจากสถานการณ์ เช่น หันหน้าหนี กลับไปพูดคนเดียว ร้องเพลงคนเดียว เล่นมือลำพัง หรือ

-ร้องไห้เสียงดังๆ เพื่อเรียกหาคนที่เคยโอ๋ เคยช่วย เคยตามใจ และถ้าผู้ใหญ่รอบตัว “รับบทช่วยทันที” ทุกครั้ง

เด็กจะค่อย ๆ เรียนรู้ว่า “ถ้าร้องแรงพอ เดี๋ยวก็มีคนมาช่วยพาออกจากสิ่งที่ไม่อยากทำ” กลัวว่าพฤติกรรมนี้อาจจะติดเป็นนิสัย

ดังนั้นสิ่งที่ครูภู่ทำ คือ “พยายามช่วยให้เด็กอยู่กับความคับข้องใจ” อย่างปลอดภัย แม้มีอารมณ์ลงยากมาก จากที่ร้องสั้นๆ งอแงไม่นานแล้วกลับมาทำงานได้ ทำกิจกรรมตามได้ วันนี้ปล่อยให้ calm downเองอยู่ประมาณ 15 นาที ไม่ค่อยได้ผลอารมณ์มีลงบ้างนิดเดียว ไม่สงบจริง ขึ้น ๆ ลง ๆ

เหวี่ยงไปเหวี่ยงมา กระสับกระส่าย ทำร้ายของ ตีผนัง ถีบผนัง ไม่สามารถจัดการตัวเองได้

ซึ่งในสถานการณ์แบบนี้ ไม่ได้เข้าไปโอ๋ แต่ใช้การถาม ว่าจะเอาอะไร ด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนช้าๆ เพื่อให้เขาได้ยินและหยุดฟังได้ แทรกจังหวะที่น้องหยุดร้องไห้โวยวาย เพื่อ เพิ่มให้เด็กได้เรียนรู้ว่า “ถึงจะไม่พอใจ ก็ยังต้องกลับมาคุมตัวเอง โดยใช้ "น้ำเสียง" และกรอบของกิจกรรม ค่อย ๆ พาน้องกลับมา

จนสุดท้ายสามารถ

✅ สงบลง

✅ กลับมาทำกิจกรรมได้

✅ และทำจนสำเร็จครบชั่วโมง

สิ่งที่เรากำลังสอน ไม่ใช่แค่ “ให้น้องหยุดร้อง”

แต่เรากำลังสอนเรื่องที่สำคัญมากกว่า คือ

“การควบคุมอารมณ์” ให้เด็กค่อย ๆ เรียนรู้ว่า เวลาขัดใจ ไม่ได้แปลว่าต้องระเบิดทันที “การจัดการตัวเอง” ค่อย ๆ กลับมาคุมตัวเองให้ได้ “การอยู่ในกติกา” เพราะในชีวิตจริง โดยเฉพาะเมื่อเข้าโรงเรียน ไม่ได้เจอแต่สิ่งที่ชอบทั้งหมด

เด็กต้องเรียนรู้ว่า อยู่ในห้องได้ อยู่กับกลุ่มได้

ทำกิจกรรมตามครูได้ คุมสมาธิและความสนใจตัวเองได้

และจบกิจกรรมได้โดยไม่โวยวาย ไม่ร้องไห้ ไม่พัง

พอเด็ก “เริ่มรู้เรื่อง”

ปัญหามักไม่ได้หายไปเอง แต่จะ “เปลี่ยนรูปแบบ”

หลายคนคิดว่า พอเด็กเริ่มฟังรู้เรื่อง เริ่มตอบได้ เริ่มพูดปฏิเสธได้ ทุกอย่างจะง่ายขึ้น แต่ความจริงคือ…

เด็กที่เริ่มรู้เรื่องมากขึ้น จะเริ่ม “ต่อรอง” เก่งขึ้นด้วย

เช่น

-ใช้คำพูดปฏิเสธ

-ใช้อารมณ์กดดันคนรอบตัว

-ใช้การร้องไห้เพื่อให้หลุดจากสิ่งที่ไม่อยากทำ

-เรียกหาคนที่เคยช่วยพาออกจากสถานการณ์

ดังนั้นเป็นช่วงสำคัญมาก

เพราะถ้าผู้ใหญ่ ไม่วางกรอบให้ถูก เด็กจะเรียนรู้ว่า

“ฉันไม่จำเป็นต้องคุมตัวเอง แค่ทำให้ผู้ใหญ่ยอมก็พอ”

บ้านครูภู่จึงไม่ได้ช่วยแค่ “ให้เด็กพูดได้”

แต่ให้เด็ก “อยู่กับโลกจริงได้” ค่ะ

เพราะสุดท้ายแล้ว

นอกจากเด็กสื่อสารได้แล้ว ควรต้อง คุมอารมณ์ได้ อยู่ในกติกา รับคำสั่ง และ อยู่ในกลุ่มได้

ติดตามต่อ EP 2 ผลลัพธ์ที่ได้นะคะ

---------------------------------

📞 ช่องทางติดต่อ /สอบถาม/ประเมิน/จองคิว /ประเมินค้นหาปัญหา /ส่งเสริมพัฒนาการ

📱 โทร: 093-555-2649

💬 LINE: @baankhuphu

📍 บ้านครูภู่ (ส่งเสริมพัฒนาการเด็กพิเศษ)

#บ้านครูภู่

#เด็กพิเศษ

#ออทิสติก

#สมาธิสั้น

#พัฒนาการเด็ก