ลูกไปโรงเรียนแล้ว แต่ ก็ยังไม่พูด /// การเล่นบทบาทสมมุติเพื่ออะไร ?

⛳คลิปนี้มี 2 เนื้อหาด้วยกัน ฟังให้จบนะคะ

1.

เด็กบางคน

ท่อง A-B-C ได้

ท่อง ก-ไก่ ข-ไข่ ได้

แต่…

ไปโรงเรียนแล้ว

ยังไม่พูดกับใคร

มีเคสหนึ่ง

คุณครูที่โรงเรียนขอให้ผู้ปกครองพาไปปรึกษาผู้เชี่ยวชาญก่อน

เพราะเด็กไม่ตอบสนอง ไม่สื่อสาร

อีกเคสหนึ่ง

ไปโรงเรียนได้

ไม่ร้องไห้ ไม่งอแง

ดูเหมือนจะไปได้เรื่อย ๆ

แต่…

ยังร้องเพลงพึมพำทั้งวัน

ยังไม่พูด

ยัง copy เพื่อนไม่ได้

ต้องมีครูประกบ

ต้องมีคนแตะตัวคอยกระตุ้นตลอด

ถ้าไม่แตะ ไม่เรียก ไม่ชี้

ก็ไม่เริ่มทำกิจกรรม

กลุ่มนี้อันตรายที่สุดค่ะ

เพราะเขา “ไม่ดื้อ”

แต่ก็ “ไม่เชื่อมกับใคร”

เขาอยู่ระหว่างกลาง

ไม่หนักจนคนตกใจ

แต่ก็ไม่พัฒนาไปสู่การสื่อสารจริง ๆ

เด็กแบบนี้

ไม่ได้ขาดตัวอักษร

แต่ขาดการเชื่อมโยงกับคน

ถ้าลูกคุณ

ร้องเพลงทั้งวัน

พูดไม่ได้

เรียกไม่หัน

หรือพูดตามได้แต่ไม่ใช้เอง

ครูภู่มีคอร์สออนไลน์

“เด็กพิเศษไม่พูด ร้องเพลงทั้งวัน แก้อย่างไร”

#ใต้โพสต์

////////

2.

หลายคนบอกว่า

เล่นบทบาทสมมุติ เพื่อสร้างจินตนาการ

เพื่อสร้างปฏิสัมพันธ์

ใช่ค่ะ… แต่นั่นไม่ใช่ทั้งหมด

ที่บ้านครูภู่

เราไม่ได้ให้เด็กเล่นเป็นหมอ

เพื่อให้เขาพูดเก่งขึ้นอย่างเดียว

เราให้เขาเล่น

เพื่อดูว่า…

เวลาคนไข้ร้อง

เขาหยุดไหม?

เวลาคนตรงหน้าทำหน้าเจ็บ

เขาสังเกตไหม?

เวลามีคนบอกว่า “เจ็บนะ”

เขาปรับพฤติกรรมหรือยังทำเหมือนเดิม?

🎯 เป้าหมายจริงของบทบาทสมมุติ

คือการฝึกให้เด็ก “เห็นอารมณ์คนอื่น”

ไม่ใช่แค่เล่นเป็นตัวละคร

แต่เรียนรู้ว่า

การกระทำของเรา

ส่งผลต่อความรู้สึกของคนตรงหน้า

เด็กบางคนเล่นเก่ง

แต่ไม่เคยสังเกตสีหน้าคนอื่น

เด็กบางคนพูดได้

แต่ไม่เคยหยุดเมื่อเห็นอีกฝ่ายร้องไห้

เพราะ Empathy

ไม่ได้เกิดจากการท่องจำคำว่า “ขอโทษ”

มันเกิดจากการมองเห็น

และรับรู้ความรู้สึกของผู้อื่นจริง ๆ

ที่บ้านครูภู่

บทบาทสมมุติ

จึงเป็นห้องทดลองของความสัมพันธ์

เล่นเพื่อให้เด็ก

เริ่ม “เห็นคน”

ไม่ใช่แค่ “เล่นสนุก”

🤍

#บ้านครูภู่

#พัฒนาการเด็ก

#Empathyไม่ใช่แค่คำสวยๆ

#เด็กพิเศษ

#การเล่นบำบัด

#เด็กร้องเพลงทั้งวัน

เพื่อพาพ่อแม่เข้าใจว่า

ต้องแก้ที่ราก ไม่ใช่แก้ที่ปลาย

📩 ทัก LINE OA : @baankhuphu

☎️ 093-555-2649

ชมคลิปเต็มผ่านช่อง YouTube ep65